Pozostając w zgodzie z moim przekonaniem, że najlepsze pomysły rodzą się po zmroku, kiedy somnambulicy wychodzą na łowy, a wilki wyją do księżyca, o sztuce chcę pisać pod osłoną nocy. W sposobie postrzegania kultury Lunatyka zamazana jest granica między jawą a snem; między fantazmatem a rzeczywistością. W takim wymiarze rozmowy o sztuce stają się wyjątkowe, dzięki nim człowiek uczy się swojej wrażliwości na nowo.