Mało kto nie słyszał o tym filmie. Nic dziwnego – mimo upływu czasu, nieustannie budzi kontrowersje i prowokuje do burzliwych dyskusji na temat degrengolady człowieka. Kilka słów na temat „120 dni Sodomy” Pasoliniego. Continue reading
Nakręcony w roku 1993 film zaskakuje po latach swoją aktualnością. Lekarstwa na AIDS nikt jeszcze nie wynalazł, a część społeczeństwa wciąż tkwi w niewiedzy na temat tej choroby. Budzi obrzydzenie, strach i zgorszenie. „Filadelfia” powinna być wyświetlana w szkołach, obowiązkowo.
Rzadko kiedy mamy okazję zobaczyć w Polsce filmy pochodzące z Brazylii. A już na pewno rzadko widujemy tak dobre i ciekawe obrazy jak „Rok, w którym moi rodzice wyjechali na wakacje”. Co prawda nie doczekał się polskiej dystrybucji, ale z odrobiną szczęścia można trafić na niego w telewizji. Powstał pięć lat temu.
To będzie mocny film. Swoją premierę będzie miał wkrótce, bo trzynastego maja (Cinema City i SKS). Dystrybucją w Polsce zajęło się Mayfly. Produkcji nie można przegapić. Dlaczego? Wszystko wyjaśniam w swojej recenzji, którą już dzisiaj można przeczytać w dalszej części wpisu. Nakręcamy się i idziemy do kina, by przekonać się, czy miałem rację. Później wywołujemy burzliwą dyskusję.
Od dawna byłem ciekawy tego filmu. Klasyk. Udźwiękowiony Chaplin (czy to nie oksymoron?). Satyra na skalę światową, zwłaszcza w czasach, w których powstał. Ale wciąż niepokojąco aktualna. I niepowtarzalna. Ten film powinien obejrzeć każdy. Przed Wami moja recenzja niesamowitej produkcji Charliego Chaplina zatytułowanej „Dyktator”.
Edwin Drood jest chyba najbardziej kontrowersyjną postacią w historii literatury. Nie dlatego, że szokował czy coś w tym stylu. Nie. Dickens pozostawił jego historię otwartą, a zagadki Drooda nigdy już nie zostaną rozwiązane. Czy to powód, by nie czytać tej książki? Przecież każdy może zostać detektywem…
„Instrukcja, jak ocalić świat” to niezwykle błyskotliwa i przejmująca książka. Mnogość zawartych w niej emocji, uczuć i zawirowań jest ogromna, a tymczasem czytelnik nie czuje przesytu. Doskonale zarysowane sylwetki postaci pod względem psychologicznym oraz metafory – to, co wszyscy lubimy najbardziej.
Zawiła, ale błyskotliwa i inteligentna powieść Joyce Carol Oates to lektura wymagająca. Przede wszystkim zrozumienia. Dla jej bohaterów. Kiedy już się uporamy z naszymi uprzedzeniami, śmiało możemy czerpać przyjemność z lektury.
Przewagą głównych bohaterów powieści „Spalona forsa” nad pozostałymi, podobnych do nich, jest fakt, że ich historia zdarzyła się naprawdę. Ricardo Piglia zręcznie to wykorzystał i w nasze ręce oddał przepiękną powieść z elementami kroniki policyjnej.
Winterson jest rozchwytywaną na całym świecie pisarką. Zapytany o jej fenomen laureat konkursu zorganizowanego przez Lunatyka odpowiedział, że… fenomenu nie ma! Jednak czyta się dobrze, a tekst doskonale odzwierciedla stan ducha autorki. Cel: kolejna próba.